Rola prasy
W epoce pozytywizmu da się zauważyć pewną prawidłowośc. Wielcy literaci byli najczęściej wcześniej publicystami. Powieści ukazywały się najpierw w ocinkach w gazetach, co jest charakterystycznym elementem kultury pozytywistycznej. Upowszechniły się takie formy prozatorskie jak felieton, esej, reportaż, czy korespodencja. Proza stała się dominującą formą literacką w pozytywizmie. Bardzo popularne stały się małe formy prozatorskie tj. nowela i opowiadanie. Ich popularność da się wytłumaczyć tym, że taką formą łatwiej było trafić do czytelnika, więcej osób czytywało prozę niż poezję, a krótkie opowiadania i nowele docierały do największej rzeszy osób. Stańczycy. W Karakowie, w zaborze austryiackim powstała szkoła historyczna, której zwolennicy nazywani byli stańczykami. Nazwa ta wiązała się z tytułowym pamfletem politycznym wydanym w 1870 roku - "Taka Stańczyka. Głównymi jej przedstawicielami byli czołowi galicyjscy myśliciele: Józef Szujski, Stanisław Tarnowski, Ludwik Wodzicki, Stanisław Koźmian, a także uczeni Michał Bobrzyński czy Stanisław Smolka. Postaulowali oni lojalizm wobec zaborcy, rezygnację ze zbrojnych powstań, działania zgodne z narzucanym przez zaborców prawem, ale mające na celu gospodarczą, moralną i polityczną odnowę struktur państwowych, a w dalekiej przyszłości odzywskanie niepodległości.